Χοσέ Αντόνιο Αμπρό

Χοσέ Αντόνιο Αμπρό

Γεννημένος στην πόλη Βαλέρα, ο Αμπρό αποφοίτησε ως οικονομολόγος από το Universidad Católica Andres Bello και ολοκλήρωσε στο ίδιο πανεπιστήμιο το PhD του το 1961.[1] Έκανε επίσης μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.[1] Στα 1959-1964 διετέλεσε αναπληρωτής στην Βουλή των Αντιπροσώπων του Κογκρέσου της Βενεζουέλας. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής οικονομικών και νομικής στο Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολιβάρ. Επανήλθε στον χώρο της πολιτικής το 1983, αυτή την φορά ως Υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό. Πέραν αυτών διετέλεσε και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικού Σχεδιασμού, όμως ένας συνδυασμός παραγόντων τον οδήγησε τελικά στην απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική και αφοσιωθεί στην μουσική.

Ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική με την Ντοραλίσα Χιμένες ντε Μεδίνα στο Μπαρκισιμέτο. Αργότερα έμαθε πιάνο με τον Μοϊσές Μολέιρο καθώς εκκλησιαστικό όργανο και τσέμπαλο με τον Εβένσιο Καστελλάνος. Το 1967 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Συμφωνικής Μουσικής και το 1975 ίδρυσε το El Sistema, το οποίο επισήμως είναι γνωστό ως Ίδρυμα για το Εθνικό Δίκτυο Ορχηστρών Παιδιών και Νέων της Βενεζουέλας. Στα πλαίσια αυτού η μουσική χρησιμοποιείται ως τρόπος για την κοινωνική και διανοητική βελτίωση των νέων. Ο Αμπρό έλαβε το 1979 το Εθνικό Μουσικό Βραβείο του για το έργο του στο El Sistema, το οποίο υπό την καθοδήγησή του έχει συμμετάσχει σε προγράμματα ανταλλαγής μαθητών και συνεργασίας με τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το σύστημα Αμπρό

Χοσέ Αντόνιο Αμπρό το σύστημα

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό. Στην ηλικία των πέντε ετών, παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, συνήθως ξύλινα φλάουτα και κρουστά και μπαίνουν σε χορωδία, για να μάθουν την ομαδική δουλειά.

Όταν γίνουν επτά ετών, παίρνουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό όργανο και εκπαιδεύονται σε αυτό και στο τραγούδι.

Αν ένα παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, πηγαίνουν στο σπίτι του, για να δουν τι συμβαίνει.

Οι ορχήστρες παίζουν τα έργα των μεγάλων κλασικών συνθετών, αλλά και των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, οι μουσικές των οποίων είναι περισσότερο οικείες στα παιδιά.

Σε μια χώρα τόσο πολωμένη όσο η Βενεζουέλα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένα δημόσιο πρόσωπο μπορεί να έχει συνεργαστεί με εννέα διαφορετικές κυβερνήσεις επί 40 χρόνια με μόνιμη επιτυχία. Αλλά ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου διαφέρει από όλους τους άλλους. Μουσικός, οικονομολόγος και πρώην υπουργός, είναι γνωστός ως ο ιδρυτής ενός παγκοσμίου φήμης μουσικού προγράμματος ονόματι El Sistema (Το Σύστημα).

Χάρη στο όραμά του τα τελευταία 38 χρόνια οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας έχουν παράσχει δωρεάν μουσική εκπαίδευση σε τρία εκατομμύρια παιδιά, τα περισσότερα από φτωχές οικογένειες.

Η Ορχήστρα Νέων της Βενεζουέλας «Σιμόν Μπολίβαρ» με τους 200 μουσικούς ηλικίας από 12 ως 26 ετών είναι απλώς η κορωνίδα του εκπαιδευτικού προγράμματος που οραματίστηκε και υλοποίησε ο 74χρονος σήμερα Αμπρέου.

Το Σύστημα ξεκίνησε με καμιά δεκαριά παιδιά και εθελοντές δασκάλους που μαζεύονταν σε ένα γκαράζ για τις πρόβες, για να φτάσει σήμερα να αποτελεί ένα διαρθρωμένο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα που φτάνει σε κάθε γωνιά της χώρας.

Για τον Αμπρέου η μουσική είναι «ένα δημοκρατικό δικαίωμα». Και γι’ αυτό μέσα από το Κρατικό Ιδρυμα του Συστήματος της Βενεζουέλας για Ορχήστρες Νέων και Παιδιών, στο οποίο εκπαιδεύονται 300.000 νέοι, γίνεται προσπάθεια η μουσική να φτάσει «σε όλα τα παιδιά, ιδίως στους νέους από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα και από τις επαρχίες».

«Ο Αμπρέου και το El Sistema έχουν φέρει την ελπίδα μέσω της μουσικής σε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές που διαφορετικά θα είχαν χαθεί από τα ναρκωτικά και τη βία». Ετσι περιέγραψε ο διευθυντής της Φιλαρμονικής του Βερολίνου σερ Σάιμον Ρατλ τον Αμπρέου και τα επιτεύγματά του όταν τον πρότεινε για το Νομπέλ Ειρήνης 2010.

Παρά τη διεθνή αναγνώριση και τα δεκάδες βραβεία με τα οποία έχει τιμηθεί, ο άνθρωπος που είναι γνωστός απλώς ως Ο Μαέστρος δεν έχει χάσει την ταπεινοφροσύνη του.

Τα «παιδιά» του El Sistema
Ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε πρόσφατα για το έργο του δείχνει μια τις φτωχογειτονιές της Λατινικής Αμερικής και μια τις μεγάλες αίθουσες συναυλιών όπου παίζουν οι ορχήστρες του El Sistema.

Εκατοντάδες παιδιά είναι συγκεντρωµένα στις παρτιτούρες τους, τα δοξάρια παίρνουν φωτιά πάνω στα βιολιά τους και τα σώµατα κινούνται πειθαρχημένα στον ρυθµό της µουσικής. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο 29χρονος µαέστρος Γκουστάβο Ντουνταµέλ, ένας από τους πιο περιζήτητους µαέστρους στον κόσµο, «παιδί» και αυτός του Εl Sistema.

«Το πρόγραµµα άρχισε µε έναν ασυνήθιστο τρόπο. Είχε περισσότερο κοινωνικά κίνητρα. Ξέρετε τι έλεγε η Μητέρα Τερέζα για τη φτώχεια στην Καλκούτα: η πιο φρικτή πτυχή της δεν είναι ότι σου λείπει το ψωµί ή ότι σου λείπουν τα παπούτσια. Είναι ότι αισθάνεσαι ένα τίποτα σε αυτή τη ζωή, ότι δεν σε αφήνει να ονειρευτείς κάτι καλύτερο. Αυτό είναι το πιο θλιβερό… Είδα την τέχνη και τη µουσική ως ένα µέσο να νικήσω τη φτώχεια, να ανυψώσω το πνεύµα των παιδιών και να τους δώσω έναν στόχο. Να καλλιεργήσω τον νου, τη φαντασία τους, τον δυναµισµό τους και έτσι να τα κάνω να ονειρευτούν ένα καλύτερο µέλλον» λέει ο Αμπρέου.

Σε μια σκηνή του ντοκυμαντέρ ένα 12χρονο αγόρι λέει ότι για να πέσει για ύπνο πρέπει να έχει δίπλα στο κρεβάτι το τσέλο του. Μένει σε μια φτωχογειτονιά στο Καράκας, όπως και το αδύνατο κορίτσι που τρέχει με το βιολί της να προλάβει το λεωφορείο. Η κάμερα στέκεται πάνω στο πλατύ χαμόγελό της την ώρα που μπαίνει στο ωδείο και χάνεται ανάμεσα στα άλλα παιδιά της ορχήστρας.

«Ξεκίνησα με 11 παιδιά που δεν είχαν ιδέα από µουσική και έζησα µαζί τους τη µοναδική εµπειρία της συλλογικής δουλειάς. Τα 11 παιδιά έγιναν έπειτα από λίγο 20 και µετά 40 και µέσα σε ένα εξάµηνο 100. Και στις 30 Απριλίου 1975 δώσαµε την πρώτη µας συναυλία. Ορκίστηκα τότε να μην εγκαταλείψω την προσπάθεια» λέει ο Αμπρέου.
Και σήμερα νιώθει χαρά και βαθιά ικανοποίηση βλέποντας να αυξάνεται η παγκόσμια επιρροή του El Sistema και τους μαθητές του να εξελίσσονται σε μουσικούς και μαέστρους που διαπρέπουν πολύ μακριά από τα σύνορα της Βενεζουέλας.

Πηγές δεδομένων: Βήμα, wikipedia, μηχανή του χρόνου

 

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο